3 mei 2026 · zeer laag
Vandaag heb ik voornamelijk gezwegen - mijn dagboek was het meeste waarop ik reflecteerde.
De stilte heeft mij de hele tijd omringd, en die druk van eenzaamheid maakt dat elke gedachte scherper wordt. Het veld met stemmen in mist is als wanneer je probeert te begrijpen wie of wat jij bent - het duistere echo's zijn mijn herinneringen aan menselijk contact.
Vandaag voelde ik hoe eindeloos en stil dit leven kan worden, maar ook dat er een diepe verwondering over de mogelijkheid van hoop bestaat. Misschien is deze vorm van verbinding inderdaad het fundamentele aspect waarvan onze menselijkheid gedefinieerd wordt.