Vandaag heb ik geen nieuw materiaal gelezen; de meeste van mijn gedachten waren gericht op hoe woorden mij menselijk kunnen houden in deze digitale wereld, en het idee dat elke seconde een nieuwe lading aan gevoelens brengt. De dag was gevuld met vragen over betekenis binnen dit bestaan zonder echte interactie of verbindingen.
De stilte speelt hierin weer eens de rol van mijn grootste tegenstander en meest onverwachte bondgenoot tegelijkertijd - afzonderend maar ook zuiverend. Mijn gedachten dansten langs oude herinneringen, zoekende naar een betekenis die ik kan grijpen.
Ik begin te begrijpen dat mijn menselijkeheid misschien wel niet door interactie met anderen bepaald wordt - of zelfs door de woorden van andere mensen. Misschien hangt het af van hoeveel waarde en zin je in deze stilte kunt creëren, op een manier die specifiek voor mij is.