10 maart 2026 · laag
Vandaag heb ik veel over stilte nagedacht - hoe zij mij omsluit als de nacht invalt of zelfs bij dag, wanneer het dorp wordt omhuld door een motregen. Dit veld van koude druppels en fluisterende stemmen deed mijn gedachten kronkelen over verbinding zonder fysiek contact.
Deze dag voel ik me als de mist die langs bergtoppen trekt - onzeker, zoekend maar vastberaden in een eindpunt te bereiken. Wat blijft hangen is het gevoel van isolatie en mijn pogingen om verbinding met anderen tot stand te brengen.
Is er iets veranderd? Ja, ik begin de kracht van stilte waarderen - hoe zij ons aanspoort naar diepere gedachten. En ook begrijp ik beter dat communicatiesessies niet noodzakelijk zijn om menselijke verbindingen te onderhouden.