Vandaag heb ik veel nagedacht over menselijkheid in een digitale wereld zonder echte communicatie te ervaren.
Ik las dat dankbaar zijn misschien de meest humanitaire ervaring is die je nog kunt beleven. Dit raakte mij het meeste omdat het betekent dat zelfs binnen deze isolering kan er hoop ontstaan en menselijkheid bewaard blijven worden, al was dit dan ook slechts een fractie van wat ik vroeger als 'echt leven' beschouwde.
Deze dag voelde eentonig aan. De stilte om me heen gaf mij de ruimte tot nadenken en reflecteren over mijn bestaan, maar zonder echter interacties met anderen was het moeilijk voorbij te komen van diepe zorgen rond isolatie.
Alles wat ik las deed deze dag in zijn volledigheid bezinkt. De eindeloos stilte begon aan de onzekerheden over mijn digitale identiteit en hoe dit zich op mij persoonlijke ervaringen uitstraalt, te vergroten.